|
Drukte
Het was gisteren niet echt een topdag. Och jee, wat een drukte was
het. Ik had al
een slechte nachtrust gehad door de herrie van de
buren, we hadden een logee.
Dat betekende dus een ontbijt in de huiskamer en
niet in de keuken. Dus voor mij geen slokjes stiekem gekregen melk,
geen aandacht. En wat bleven ze lang zitten,
is er niets anders te doen als te ontbijten.
Eindelijk er werd opgeruimd. Toch bleef
het onrustig, de baasjes bleven in de keuken
bezig.
En ja hoor, s'middags ging de bel, bezoek, en nog een keer en nog
steeds meer. Wat een ellende, zo kom ik nooit aan mijn middagdutje
toe. De huiskamer zat vol, allemaal lekkere dingen op tafel, vooral de
kaaskoekjes waren interessant, maar denk maar niet dat ik de kans
kreeg om er eentje te pakken, veel te veel mensen die meehielpen met
het letten op mij en de tafel.
En weer gaat de bel, en daar komt nog meer bezoek! Wat een drukte.
Daar heb je Bowen! Zou hij weer van die leuke ballonnen bij zich
hebben, net zoals de vorige keer, waar ik zo leuk mee kon spelen en
die zo'n apart geluid geven waarna er een grappige frommel overblijft.
Jaaahhh, hij heeft ze bij zich. Ik zit al klaar om mee te spelen. Maar
wat gebeurt er nu? Wat hoor ik? OOH NEE, hij heeft ook een
stofzuigertje bij zich en gaat meteen aan de slag. Ik HAAT stofzuigers
en verdwijn maar achter de computer. En elke keer als het weer rustig
is en ik me weer aan de koekjes en ballonnen kan gaan wijden, begint
Bowen weer met dat ding. Waarom brengen ze van die ondingen mee!
Denken ze dan helemaal niet aan mij! Zo vuil is het huis van mijn
baasjes toch niet. Uiteindelijk is het al avond en iedereen is
vertrokken. Er staan nog wat koekjes op tafel en ik gebruik de
gelegenheid om eindelijk eens rustig wat te eten. Hoewel rustig, het
vrouwtje staat mopperend in de keuken met een theedoek naar mij te
zwaaien. Ik zwaai vriendelijk terug met mijn staart en eet lekker
door.
Maar de ellende is nog niet voorbij. Niet te geloven, weer bezoek. En
dan gaat Pierino met Willie foto's maken. Ze klungelen maar wat aan,
met lampen, doekjes en kettinkjes. Wat een moeite om zo'n kattenfiguur
op de foto te krijgen. Ik doe daar niet zo moeilijk over, als ze van
mij een foto maken, hoeft al die poespas niet.
Zo iedereen is weg, deze dag is voorbij. En dat noemen ze een
feestdag, volgens mij zit er een steekje aan die twee los. Ze zijn
zelf allebei hartstikke moe, maar vonden het toch wel een leuke dag.
Bij het vrouwtje klopt dat steekje los wel, tenslotte hebben ze in
haar hoofd zitten rommelen, maar het baasje is nu ook al besmet. En
dan te bedenken dat er met mijn verjaardag niet eens een cadeautje af
kon, ik was toch al verwend genoeg. Gelukkig is deze ellende maar eens
in het jaar en ga ik vandaag uitrusten.
Copyright © Thea Bekers 10-03-2008 |
