|
Het
zit even niet mee.
Soms zijn er van die dagen, dat een kat maar beter niet uit zijn
mandje kan komen. Dat was vorige week het geval. Wie van mijn baasjes
op het domme idee kwam,
weet
ik niet, maar ik moest weer eens mee naar de dierenarts. En dat
terwijl ik helemaal gezond ben. Voor een controle noemen ze dat! Wat
een onzin. Ik word in mijn bek gekeken, overal betast, met een naald
geprikt, en wat is de conclusie?
Ik heb
een beetje tandsteen en ben 100 gram te zwaar. Wat een pietlut is die
dierenarts! We krijgen proefzakjes speciale brokken mee voor mijn
tanden.
Die
worden dus meteen geprobeerd. Maar wat denken ze wel! Ik ben een kat,
geen paard. Die brokken zijn veel te groot. Ik krijg kramp in mijn
kaken. Ze bekijken het maar met die dingen. Ik eet ze echt niet! Mijn
vrouwtje haalt mijn oude brokken weg en zegt dat ik ze echt wel ga
eten als ik honger krijg. Dat had ze dus gedroomd.
Ik heb
vier dagen volgehouden ze niet te eten, en als mijn baasje in de buurt
was, stil bij mijn bakje te gaan zitten. En maar kijken. Hij vond het
maar niks, en was bang dat ik verhongerde. Maar het vrouwtje hield
vol. Bij die moest ik dus niet zijn, nog maar eens bij het baasje op
mijn allerzieligste toer. En ja hoor! Gelukt! Hij kon het niet meer
aanzien en gaf mij mijn oude brokjes terug. Heerlijk! Het vrouwtje had
dit wel van het baasje verwacht, en kwam tot de ontdekking dat de 100
gram te veel er nu toch wel vanaf zouden zijn. Ben ik nu toch voor de
gek gehouden? |
